...

ميتواني تلفن عمومي اي باشي

كه هر كسي تو را بردارد ،      بگذارد

و تو اصلا نفهمي

از خيابان تو را برداشته اند و

به گوشه ي يك اتاقت چسبانده اند

همچنان كه تهران را به جنوب وصل كرده اي

تو را قطع كنند

بگويند حكايت اشك و چشم بوده

حالا كه چكيده اي

                      چكيده اي!

انگار كه از روز اول...

اينها همه به سردردت برميگردد

كافيست كه برگردي و پشتش را نگاه كني

پشت كه نيست

زخم هاي عميق زيادي است

كه ساعتها در تو ايستاده اند

نه خنديده اند

نه گريه كرده اند

فقط رفته اند !

بي آنكه به كسي حتي سلام كرده باشند

ميخواهم اسب به دنيا بيايم !!

اينبار كه دوباره برگردي

ميخواهم اسب به دنيا بيايم

بي مغز

رها

لخت

نجيب

وحشي

چهار دست و پا

       تا ته قلب عاشقت باشم !

شيهه بكشم      دست بكشي

چشمت را كه باز كني

             اين لباس چقدر به تنت مي آيد !

از ساق پاهايم بالاتر رفته اي

از درخت

از علفزار  

از تپه

           بالاتر

به گردنم چسبيده اي

از حوالي ناخنهايم به تمام اين روز چسبيده اي

به صبح

به بعد از ظهر

به اسب !

بخدا حيوان نجيبي هستم

اينبار كه مرا ديدي

به موهايم بيــش تر بخند

همين كه اسبت باشم كافي نيست ؟

فقط برای کمی... و بعد دوباره زندگی!!

سولفيد هيدروژن

يا   دي سولفايد اويل

                  چه فرقي ميكند

وقتي كه كِشنده ها   دردشان نكشيدن است

و نشتي شان زير دست مردان ايمني درد ميكند!

پس زودتر بفرمائيد

       تا زندگي از دهن نيفتاده

و صداي مرگ توي پيراهنتان نپيچيده !

فرض خيالي، نشان دهنده ي درك ناقص ما از واقعيت است(ژان پل سارتر)

 

بردار ني انبانت را

بوشهري بزن!

سالسا برقصد خليج

در جنوبي ترين آمريكاي تنت!

چهار ستون تخت جمشيد

                 بزند به كوه

بنـــــــــدري بلرزد

اگر آن ترك شيرازي

يك نظر تو را بيندازد...

بردارم ببرم تو را كاليفرنيا

 آلكاترازترين زندان ِ جغرافياي متهمت باشم  

از دستهايم

به هر طرف كه سر برداري

سي و چند باره

زاينده رود در تو خزيده باشد

اتفاقاً تو از نصف جهان   اصفهان تري

كه نيم ديگرت به خزر چسبيده !

تو را در چند پرده بايد عوض كرد

كه فكر جنوب از سرت افتاده باشد ؟

روي سرانگشتت بچرخي و

                                 بچرخاني

دستهايت را به كوبا معرفي كني

اصالتت را كش و قوس بدهي

جهان تعادلش را از دست داده باشد

سالسا بريزد

        به نيويورك

                 برگردي به خودت

به  پدرانت

كه هند را چند معبد در تو به تاخير بيندازند

گنگ سرت را برده باشد تا

    تاج محل آرام بگيرد

     و تو نرسيده باشي

كه بخواهم به آرايش خليجي ام دست ببرم

و براي هميشه نيمه ات را در اين رقص جابگذاري

حالا بگو           مي رقصي؟

*

*

*

"به تمام دلايلي كه به خودم مربوط است" شما را به خواندن  سامر نبي بخش دعوت ميكنم!

به اسماعیل! و به گوسفندهای چاق فرو فرستاده از بهشت !

دارم دستهايم را آماده ميكنم

براي باز كردن پايت

                      به كفشهاي خانوادگيم         

البته اين كلاه گشاديست كه از سرت برداشته ام

كافيست تو هم اسمت را اسماعيل گذاشته

كه فكر شوي

كه چقـــــــــــدر    اين ماجرا اندازه ي پاهاي تو نيست

درحالي كه داري كمي عقب تر      مي كشي

چيزهاي خوبي درسرت دود شود

كه منافع خانوادگيت را     در خطر افتاده باشد

معمولا پدرم در اين زمينه دستي دارد

كه دستي دستي پايش به ماجرا باز ميشود

و سعي ميكند پايت را

از گليمت پــــس        بكشد

كه از سر تفريح باشد

و ناچار به ادامه ات كند

اينجاست كه خيلي يواشكي

اتفاق دستهايم به زندگي اي افتاده 

       رقم ميخورد                             

كه دستم را براي ادامه ميبندد

وممكن است    

 كه حتما اين شعر را به حال خودش رها كرده باشم 

شايد روزي همچنان كه به من          

                                 خيانت ميكند                                      

روي پاي خودش بزرگ شده 

به جايي رسيده باشد            كه برسد

                                         رسيدي؟

تابلو!

 

در من راه افتاده اي

  آنقدر نزديك

که   باور کنم       

ظاهرن جاده ها براي وصل كردن ِ

يكي به جايي

بعضن هم دو تا به يكي

                آفریده شده اند

هر كدام در جهتي     

بروند          شايد

                براي فرو رفتن به هم

شمال غرب يا جنوب شهر

چه فرقي ميكند

به هم برسند         رفته رفته   شايد....!

كافيست كمربندت را          بسته يا نبسته

نرسيده

چيز خوبيست

سبقت گرفتنْ گرفتنْ   گرفتن 

در سفيدهاي ممتد  

                     حتي بي جايش!

براي رسيدن به هدفي

هدف ها ي هميشه از قبل مشخص

جریمه ها همیشه هستند 

تا مارهاي ناخوش̊ خط با بهانه هاي منقطع

عبورشان را بكنند

بعد به محض ظهورشان درآئينه بغلت

به سرعت برق از پشت سرت   و باد

                      بروند كه بروند    كه بر باد 

به هر سمتي كه بروي

نرفته پيش رويت برگشته اند 

نرسيده

در انحرافي كه خودش را به تابلو زده

سرم را که بر گرداندم

 

لطفا با احتياط

اجسام از انچه در آئينه ميبينيد به شما نزديكترند

به اوج ، به پرنده و پرواز !

 

ناگهان بايد 

سرم به سنگ خورده باشد

مخصوصا كه كلاهي از سري برداشته

يا برعكس!

كلاهم را ...

كسي      كه ديوانه اي باشد

سرش به خودش گرم

و عميقا سعي به فراموشي ام كرده باشد

                                                   كند!

 

علي الخصوص در شهري بي فرودگاه

زاده شده باشم

كه چيزهاي عجيبي به سرم فرود آمده

تيري كشيده        باشي از درد

اتفاقاً كمانه كرده باشم

برگردي به خودت  

فرو روي !

در فرو رفتنت هزار فكر مثل خوره

مخت را ...

كه نفهمي از كجا خورده اي

 و درهمسايگي پرنده اي باشي

كه بالهايش را ...

بيخود به انتظار ايستاده اي

هيچ اتفاق خوبي در اين شعر

نيفتاده                           نمي افتد!    

 

روي هم رفته

حالم براي پرنده شدن

هيچ مساعد نيست !!

به تو ،به قرص های روانی،خواب ها و پست های روانی!!

 

از تهوع

درد  سرم را

به اعصاب دكتري رواني

                  پُست مي شوم !

پیچانده مرا !

به ديوانگي قرصهايي كه

هر 8 ساعت

ديوانه ي آرامش منند !

اينكه هر شب به سبک تو

زير 100 Bar فشار با من خوابيده باشند

و صبح بلند شده

 که چسبیده به کسالتم، احتیاط شوند به رانندگی ام

تا کمر، بدون بستن بند نشود به هیچ

عبورم را کرده باشم

بي آنكه سرم به جايي

يا    جايي به سرم خورده باشد

تصادفاً دارد بدجور می ترکد این روزها سرم

فردا که با هر راهي به جايي ختم

يا ختمي به جايم گرفته اند    برایم اگر

حتم دارم كه مادر نزارم

انگشت به مزارم  گفته باشد :

« دِي رودُم، دي رودِ نِه وقتِ مرگـُم، دی رودْ ، رودِ جونیم ، روووووووودْ»

و تا صبح زير نيش مورچه ها به خودم لرزيده باشم

كه زير سوال رفته باشد مرغوبيت كفنم!

 به سرم زده باشد

موريانه ها هلهله كنان !

با همین دو چشم کور خودم دیدمشان

ایضاً لعنت می فرستم به گور هر چه دكتر رواني

و هر چه  توهم

 تو هم بايد پست بعديم را

به تيمارستان افتاده باشی

تا زير سر دكترم بلند نشود

و راست راست روي اعصاب مادرم ندوم

بزرگ بشوم اینجوری

بعد با خیال راحت به بزرگي شاعري رواني

در انزالی زود رس با تو بیافتم

و با همین چیزها ی کسل کننده

از آرامش خواب آلوده ي اين تخت! 

بلند شوم

 

نه اين شعر پايان توست و نه تو پايان شعر

به يكم فروردين، تولدم:

در هياهوي اين همه جانور

سر از تخم در نياورده

                        آدم مي شوي!

و رسماً زمين را طوري شخم مي زني

كه ميشود از لاي دندانهايت

تخم جن برداشت

با تمام راههايي كه در سرت

             به خاك ختم مي شوي

 

زمستان درنگ نكرده

  سال را با چند گلوله چلوار سفيد

تحويل مي دهد !

با احترام

     (جنس فروخته شده پس گرفته نمي شود)

چلوارها روي دستت باد مي كند

طوري كه به مرگ ناچاري

 

تو گاوتر از آني

كه يك مشت كود به آسمان بلندت كند

درخاك و ازت

سبز مي خشكي

- البته قبل از اينكه به ابرها فرصت باريدن داده باشي

يا اينكه چيزي از فلسفه حيات بداني

و جهان

        همچنان كه به احترامت ايستاده

                                              ميرود

 

تعادل زمين به هم مي خورد

و جنازه ات در دهان شاعري سقوط مي كند

این شعر دیوانه ی توست ....روانی!

 

با صداي عقربه ها بلندتر مي شوم

 در اتمسفر اتاق

مي پيچم از خودم       به كاناپه و ديوار

در دستهاي يك رواني                   ازبيست و سي تف می شوم

 سرها از رسانه ملي برگشته      من به سرم

 اغتشاش دارد از شانه هايم     بالا ميرود

 کنترلم را از دست می دهم

 کنترل از راه دوری  که          پخش زمین مي شوم

 و گاهي

          فقط گاهي

 كه زني در رگهاي رسانه ورم كرده

 زير سرم يك توده هواي سنگين بلند مي شود

 در حركت      بوي خوبي نمي آيد!

         با غذای شب      مي سوزم

 بوي جَو را

 در حالیکه عوض ميكنم      می شوم

 بوی جوی مولیانم              به گند کشیده شده

 -  رگبار پراكنده همراه گرد و غبارمحلي

 محله ي ما مسلما كثيف است که

        دهان همسايه بوي خوك است

 براي فرداي دخترم

 - در اقصي نقاط        سيل     پيش بيني مي شود

 پیشگویی جادوگرم !

 جانورم !

          غير قابل باورم

وَ در فرايند دخترم    مادری غنی شده هستم

- گراميان خام سردرگم

                بمب هاي 20 درصد  در سرتان كوك !

در واحد مرکزی خیالتان -  تخت بخوابيد

جاي شما امن است !

براي خواهرم كه در من است

 

از سيصد اقيانوس آنطرف تر هم

بوي امن اين آغوش

                  به موهايت مي چسبد

خودت را رها كن

كوچولوي اهلي!

تو انعكاس بچگي من

پشت ترس تمام درهاي بسته ای

کز کرده ای

مثل زانوهايي كه در بغلم

                   مي لرزيد

 

بچه هاي درد

به خواهرانشان شباهت بیشتری دارند

تو به من

درست پشت همين در

كه من با جير جير لولايش جفت گرفتم

با حنجره اي وحشي از قبيله ي مادري

به گوش جهان شليك شدي

 مثل زالو به جان تنت افتادند

تا من از درد بپاشم

و ترشح شوم روي تمام فردا

كه پسراني لزج

مرا با دستهاي باز

        اشاره کنند

و به گيس هاي بريده ي مادر بزرگ لای دیوار

كه شب با چشمهاي باز ميخوابيد

و هي سعي ميكرد

زير نور ماه

مرا در خودش رعايت كند

خودم شيطان را زير مژه هايش كاشتم

تا دست به سر كنم چشمش را

كه حالا موي دماغم باشد

فرض كن

مادربزرگ هم با مرگ خوابيده

و توی دهان نسل به نسل بازمانده هایش که باز مانده است

مي گندد

و بوي عفونتش تمام قبيله را ...

با اين همه

اينجا تنگترين دره امن جهان برای تو

براي زانوهاي لرزان است

خودت را روی صخره ها ي دامنم بينداز

نترس

کوچولوی اهلی!

به پیاده روهای رفته و آدمهای نیامده

 

ناظر بی طرف

 

به استناد اینکه

پياده روها ميروند

  و خيابان از ماشينها عبور مي كند

از لابه لاي شمشادهاي مرتب

     مرتکب آدمهایی می شویم

         که روي پاهاي خودشان تير ميكشند

     و پشت ويترين مغازه هاي فوكول كراواتي

     از درد  به خود می ترکند

ويترين ها منتظر ترکش کسی نماندند و

اين شهر"بَرْْآفتاب"

  تمام شب روز است و

        روشن است که خوابیده سوخته سوخته

فرو افتاده در روزهايي که خون از

  مجسمه هاي آزا   ديش

                         میچکد

پايشان درگچ  و هستی شان بر بام

  با پرواز شماره فلان ِ کیش ایر

   دست به دامن آسمان

                         مانده اند

که خيابانها مي روند يا مي آيند؟!

  با خوف آینده های  آدمهای

                 آدمها هنوز ايستاده باشند

                   و پياده روها همچنان رفته بودند

به استناد نسبیت در گذشته ای دور

                 لابد.

کور شوم اگر دروغ بگویم

 

می شود به خدا می شود

 قول ميدهم

 اينبار مثل تو باشم متکلمت باشم

                       با وحدت بی رویه

 

با واژگان منی که از دهان تو

 از زبان تو

 پنجره می شود به پرنده

                     از نگاه تو

 و راه می رود مثل اولین گام های با کفش نو

 بیرون

می لنگد کمی تا قسمتی که پایین تر برود

 داخل تر

نه مثل من      مــــــــــن؟

این رود به راه تو میرود از بیراهه من

 

می رود به خدا می رود

 کافیست

نه     هنوز کافی نیست

کور شوم اگر دروغ بگویم

              

بیا بیخیال شمال بشویم

با این چشمهای کم سو

فرقی نمی کند کجای شهر ایستاده باشيم

 

فرقی نمی کند کجای شعر ایستاده باشم

             مثل شاعری که دیگر به شمال نمی اندیشد می اندیشم

 کج است به خدا کج است

و سعی میکند به جنوبي ترين سمت ذهنت برود     بروم؟

می بینی با تو مع الغیری نمی ماند

فقط بگذار بخوابم

   چرا

شرجی جنوبی ات را به جانم انداخته ای ؟

 

می سوزم  به خدا می سوزم

 

نه هرم آتشی نه تبی

            اندیشه هایت عصای من

از جانم انداخته تر از

چشمهایم را باید ببندم

                                     بستم!

 

 

می​برم جور تو تا وسع و توانم باشد

 

(ترم اول)

 سرتا پا معادله  ميشوي

دور ميزني توي سرم

مينشاني ام پاي تابلو

ميخ ميشوي به گوشواره هام

                گره ميخوري به نگام 

گچ ها

فرو مي افتد

از گونه ها

آوخ!  كه چقدر ديرشان شده چشمها

تیز کرده اند

                ابروها  براي ديدنت

 

توان بدم خدمتتون آقا؟

بزرگترین مربع عمرت بشم آقا؟

برم زير سردترين راديكال ذهنت

گر بگيرم؟  خم بشم

اين در لعنتي از كجا باز ميشه آقا؟

 

بشوم موجترین فصل زندگيت

   هي جذر بگيري از من

            مَد بشوي

              بالا بيايي زير دلم

روي مركزم  پرگار بكاري

ميدانم را دور بزني از راست

خط كش ی

كشيده  به قطرت

        قي كنم زیر گوشت کشیده ...

  تا طول تو از شعاع تو

         بيست سانت

            بالا بياورم

                    بزرگت كنم

بشوي خداي اعداد طبيعي دفترم

روي منفي ترين نقطه ي فكرت

                                 يخ بزنم

 

اینهمه می شم اینهمه می شی که چی بشه؟

که  با من ور بروي

که حل نشوم با هيچ فرمولي

كه سختم

که اعشارم بی نهایت بزرگ است

    براي رياضي - پیازی نزاييده  مادرم مرا

خودش در معادله خودش مانده

با این همه مجهول

        که یکیش منم

              به انضمام مضامین مانتوام

 

خانم!

بي خيال رياضي میشی یا نه؟

بيا برويم بيرون

         از زير هر چه راديكال

 

                  زير چتر هر چه بادا باد

برويم زير شعر    تر بشویم

 بیرون نیامديم هم نیامديم

      دیر آمديم هم...

 

(ترم آخر)

    لگد بزنيم به بخت مان

                             به هر چه معادله

    تخت بخوابیم 

           بیا نرسیم  به هر چه فرمول

           به عشق

به مقدمات لب

          بيا باهم بیست بشويم

                           بیست!

خوش می​روی به تنها تن​ها فدای جانت...

 

در گاف گابريل فرو رفته ام  

       اين روزها

  به صد سالگيم !

به "خوزه" هايي

       كه غول پيكر شوم

بايد خيابان اصلي اين شهر ...

به لرزش زمينش زير قدمهايم

قدم

    قدم

        تا مرگ نامها برسد

وقتي كه تيشه ميشوند به ريشه ام

به ضرب گلوله جاري ام

تا قصر آرزوهاي مادرم

مادرم ! درم درام دام

كه پيانو حین ِ

چشمهاي موهای كولي تبار اين ايتاليايي

در سالن انتظار خيال خواهرم

كه مي دوزد مرا به حسادت خامش

به عصرهاي گلدوزي شده ي دختران اين ايوان

با ويوي ميدان جنگ اين شهر

با چهار راهِ راه راه لباسم

با فرمان آتش!

كه مرا مي پيچد

به شومترين روياي

به شومینه ی رقاصه هاي هزاره ي خيال خواهرم

 

بايد ديوانه باشم که مثل پدرم

و ببندم

خودم

پايم را به تنومندي تك درخت اين  حيات

كه رخت آويز درد هزار مرد شهر نباشم

بايد بياويزم به كينه ي برادرم

كه به فرزندي قبول كنم

پنج نسل

پسران شهید شهرم را

كه مبادا اجاقم

        كور چشم حسودان

به اجي مجي" ملكيادسي" كه جادوگر

كه حبس ميشو م

   و سياهي افكارم

         گم ميشود از خود

و خودم بی خود از خودم

در ولوله ی افكار مغشوش سربازان اين جنگ

همچنانکه انتظار مرا

دار ميدان اصلي شهر

می کشد

دور سرم شهید میشوم

يك نفر با هفتاد نفر درحنجره اش

مرا در بوق

            بوق

               بوق

ساكت شو بوقلمون پیر!

بايد بخوابم

بايد فكر شوم

فكر كنم

برسم به لام گابریل

 

به پاییزی ترین نگاه این فصل زخم

 

بالا!

 

من اگر تمام وجود بي پيراهنم را

پیراهنم را

                به آتش

آتش بگیرم       قطار تو برايم سوت هم ...

اگر تمام شود    دشنه و دشنام هم...

نمی دهد ندهد

كه بادْ بادْ باد چرخیده در واگن

در     وا شد     گونه هایم

خاكسترم را به چشم مسافري

                 باز می شود در

                                 بویِ بویِ بو

دری که اگر خودم را در شیشه هایش نمی دیدم

تصمیمم را عوض میکنم

 اگر

تصميمش را عوض كند

           بر میگشتم

اصلاً مادر بيهوده قصه را

به هزار راه ميكشد

                 بکشد که بکشد

من هم دارم بالا می کشم

               به مرگ هم كه برویم  که برسيم

هنوز نرسیده سوت پشت سوووووت

بگذار بزند توی کمرت

اين كلاغ شبهاي های های كودكي ام

             هرگز به خانه ام

حالا بتمرگم در کوپه ام     پدرم

فشار می دهم به شکمم

                            نميرسد

گُمت می شوم به پشت

تا انگشت در واگنم بچرخانی

دنبالم بگردی

کمربندت که مرا ببندم دور تمرکزم

بهم می خوردم       دوباره بالا...

 حالم را می گویم

                    پلاستیک داری؟

برای ساغرم ...

شیرین من!

 

بین اینهمه آهن آلات پات گیر می کند

     با غشاء تو پالایش نشوم چکنم؟

بروم بمیرم گاز بدهم به عمق اندوه

                           برسم

سم بزنم به جات که

       شیرین من!

 مورچه ها نیایند نبرندت  به لانه هات

دستم به ساغرم برسد

تخمین من دو متر مثلث در ثانیه

              بازدهی است      با

اسب آرزوهایم که مست هست

مست چشمهات

                    از خودت بگو

برای جمعه های بی لیمو چه می مکی ؟

                      مزه آبم تلخ است

 میوه جات  بگیریم شکلات   گیرم بشویم

مثل آب حیات

     تکلیف میعانات چشمم چه می شود

کجا بفروشم غمم را

ارتفاع برج احیاء آمین را

                             می پیچم

از تو جدا شدنِ چیزهای کم ارزش

و به من چسپیدن

                             الهی!

تو در من احیا بشوی

                            آمین!

آهنهات  کمتر به من خیره آهن ها مات

زنگ نمی زنند       به ساغرم که برایم ساز بزند 

تو

 در  فرآیند  پالایشم کاتالیست

                    تویی که تو

شجاعتی دارد 

"کنترل نمی شودی" با هیچ ولو پکیده ای

که زبانه های آتشم بیشتر  بیرونم را

                            سوختم سوختم هات

و تریپ خوردنهات

                            کات!